Wer durch das Nordtor kam, trug schwere Schritte. Unsichtbare Lasten auf den Schultern, angesammelte Tränen in den Augen.
"Das Nordtor ist das Tor der Trauer. Aber vergiss nicht: In diesem Garten wird Trauer zu Freude. Denn Trauer wird leichter, wenn sie nicht allein ist."
Wer durch das Südtor kam, brachte Musik und Lieder. Aber manchmal verbirgt sich unter der Freude auch ein Kummer.
"Freude wächst wie Schmerz, wenn man sie teilt. Wer seine Freude nicht erzählt, lässt sie zu Stein werden."
Das Osttor öffnete sich zur Morgensonne. Wer durch es trat, trug ein Geheimnis, eine Reue, ein "hätte ich doch".
"In diesem Garten werden Geheimnisse zu Wasser und fließen fort. Denn hier ist das Tor der Tränen. Jede Träne ist Regen, der die Erde nährt."
"Jeder Mensch hat eine Geschichte. Du konntest sie nur nicht erzählen, weil du kein Tor gefunden hast."
Kuzey kapısından girenler genelde ağır adımlarla gelirmiş. Sırtlarında görünmeyen yükler, gözlerinde birikmiş yağmurlar.
"Kuzey kapısı kederin kapısıdır. Ama unutma: bu bahçede keder, neşeye dönüşür. Çünkü keder, yalnız kalmadığında hafifler."
Güney kapısından girenler ellerinde davul zurna, türkülerle gelirmiş. Ama bazen neşenin altında da bir hüzün gizlidir.
"Neşe de acı gibi paylaşılınca büyür. İnsan, neşesini anlatmazsa içinde taş olur."
Doğu kapısı, sabah güneşine açılırmış. Bu kapıdan girenler, içlerinde bir sır, bir pişmanlık, bir "keşke" ile gelirmiş.
"Bu bahçede sırlar su olur, akar gider. Çünkü burası gözyaşının kapısıdır. Her gözyaşı, toprağı sulayan yağmurdur."
Batı kapısı, akşam güneşine açılırmış. Bu kapıdan girenler, anlatacak bir hikâyesi olanlarmış.
"Her insanın bir hikâyesi vardır. Sadece onu anlatacak bir kapı bulamadığın için söyleyememişsin."
"Çünkü insan, kederle gelir, neşeyle çıkar. Gözyaşıyla döker, hikâyeyle anlatır. Her kapı, insanın bir yanıdır."
Bugün o bahçe belki yok. Ama o dört kapı hâlâ duruyor — burada, seninle.
Those who came through the north gate walked with heavy steps. Invisible burdens on their backs, accumulated rain in their eyes.
"The north gate is the gate of grief. But remember: in this garden, grief becomes joy. Because grief lightens when it is not alone."
"Joy, like pain, grows when shared. One who doesn't tell their joy lets it turn to stone inside."
"In this garden, secrets become water and flow away. For this is the gate of tears. Every tear is rain that nourishes the earth."
"Every person has a story. You just couldn't tell it because you hadn't found a gate yet."